تبليغاتX
خلوت دل من
خوشبختي يك سفر است، نه يك مقصد. هيچ زماني بهتر از همين لحظه براي شاد بودن وجود ندارد.پس زندگی کن



خلوت دل من

بیا ای مرگ زیبا؛

 

زیرا روح من مشتاق توست

 

نزدیکتر بیا زنجیرها را بگشای زیرا دیگر تاب و تحملشان را ندارم

 

بیا ای مرگ شیرین؛

 

بیا مرا از آدمهایی بگیر که در میانشان بودم ولی بیگانه ام می پنداشتند

 

شتاب کن زیرا آدمها مرا رانده اند و در پستوهای تاریک فراموشی ربوده اند

 

چرا که من همچون ایشان دل در گرو مال و منان نداشتم و از دست رنج ناتوانتر از خود بهره مند نگشتم.

 

شتاب کن مرا در بر گیر ای مرگ زیبا

 

+ نوشته شده توسط ايرج در  پنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت 16:33 | 

تقدیم به مهربونم صبای عزیز

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

                          وقتی که دیگر رفت

                                    من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

                        وقتی که او تمنا کرد

                                   من شروع کردم

وقتی او تمام شد.........من آغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن

                                         مثل تنها زندگی کردن است......

                                                                         مثل تنها مردن !

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه سیزدهم آذر 1386ساعت 18:14

تقدیم به زندونی قلبم صبا

 

مي نويسم از تو!

                  ازتواي شاد ترين. اي تازه ترين

                                                       نغمه عشـــــــــــق ...

 

توكه سرسبز ترين منظره اي

                 توكه سرشار ترين عاطفه را

                                                    نزد توپيدا كردم.

وتوكه سنگ صبورم بودي درتمام لحظاتي كه خدا

شاهد غصه واندوهم بود.

به تو مي انديشم!                     به تو مي بالم !

         

                                        واز تو ميگيرم هرچه انگيزه درونم دارم .

من شبا هنگام

                   آن دم كه تو را نزد خود ميبينم 

 

بهترين آرامش

                  برترين خواهش واحساس نيازدردلم مي جوشد

روزها ميگذرد!

                  عشق ما رو به خدايي شدن است

                   روبه برترشدن از هر حسي

                                                     دراين عالم خاكي

دوستت ميدارم !

ازهمين نقطه خاكي ...

                             تا عرش

دوستت مي دارم

از زمين تا به خدا..............اي صاحب قلبم   

+ نوشته شده توسط ايرج در  پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386ساعت 16:19 | 

به ياد او كه يه روز با رفتش علامت سوالي در ذهنم باقي ميزاره!

 

  

من از جنس احساسم براي تو بهشتي خواهم ساخت

 

                   من عاجزانه مي گويم كه به عشق تو نياز مندم

 

من هنوز به بارگاهي نرسيده ام كه عشق ببخشم و جانم عشق طلب كند

 

من تو را دوست دارم و از قلب سرخ تو

                                             به قلب آبي آسمان ميرسم .....

 

در جان عاشق من شوق جدا شدن نيست

                خو كرده قفس را ميل رها شدن نيست

من با تمام جانم پر بسته و اسيرم

                بايد كه با تو باشم در پاي تو بميرم...

 

+ نوشته شده توسط ايرج در  پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386ساعت 16:9

تنها

                غمگين

                                    پر بسته و دلتنگ ز دنياي پر از كين

از مرز خوابم مي گذشتم

سايه تاريك يك  نيلوفر

روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد

نيلوفر روييد

                                  ساقه اش از ته خواب شفا هم سر كشيد

                                                                       سيلاب بيداري  رسيد

چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم

نيلوفر به همه زندگيم پيچيده بود

در رگهايش من بودم كه ميدويدم

هستي اش در من ريشه داشت

و همه من بودم....

                                  كدامين باد بي پروا

                                  دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من اورد

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه شانزدهم مرداد 1386ساعت 13:17 | 

بي يار

             خسته

                              در ذهن تكاپوي جواني

در جسم عطش هاي پر از عشق

در خواب

بي تاب

در چشم چه خواناب و چه غوغاي نهاني

                            پرده

                            آغوش گشوده بدن پنجره ام را

ديوار يه صد سنگ

                            بسته

                                      چشمان مرا در هوش روزنه اي نور

ماهي دلم مرده

                           در تنگ بلورين پر از هيچ

پوسيده صداي نفس بغض قناري

ناگاه فرو ريخت

                           از پنجره مات دو چشمم

                                     صد تكه ز خورشد

                                                پر زد

پروانه رنگين و قشنگي به اتاقم چرخيد

                           با ناز نشست روي گل قالي سبزم

                                     در خاطر باغم

آرام و سبك دست به سويش بگشودم

چون قاصدك مهر

                         بر خاست

                                    رقصيد

                                             خنديد

پرواز كنان پنجره را چيد

مشتاق دويدم

                         يك ثانيه سخت و يك .....

                                              صاعقه تابيد

                  

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه شانزدهم مرداد 1386ساعت 13:15 | 

سلام

حال همه ما خوب است ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود طوری از کنار زندگی می گذرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و نه:

                                                                              این دل ناماندگار بی درمان ...

تا یادم نرفته است بنویسم هوالی خوابهای ما سال پر بارانی بود

 میدانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه باز نیامدن است اما تو لااقل حتی هر وهله ، گاهی، هرز گاهی، ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست .

راستی خبرت بدهن

خواب دیده اند خانه ای خریدن بی پرده بی پنجره بی در بی دیوار،هی بخند بی پرده بگویمت چیزی نمانده است من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه ما می گذرد باد بوی نامه های کسان  من می دهد

 یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری

نه نیرا جان

نامه ام باید کوتاه باشد  ساده باشد بی حرفی از ابهام وآیینه

از نو برات می نویسم حال همه ما خوب است اما تو باور مکن ...............

بیا برویم روبه روی باد شمال آنسوی پرچین گریه ها سرپناهی خیس از مژه های ماه را بلدم که بیراهه دریا نیست

دیگر از این همه سلام ضبط شده بر آداب لاجران خسته ام بیا برویم

آنسوی هر چه حرف و حدیث امروز هست همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقیست می توانیم بدون تکلم خاطره ای حتی کامل شویم

می توانیم دمی در برابر جهان به یک واژه ساده قناعت کنیم .

من حدس می زنم از آغاز آن همه سال و ماه هنوز بیت ساده ای از غربت گریه را به یاد آورم

من خودم هستم

 بی خودی این آیینه رو به روی خاطره مگیر هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است

تنها شبیه هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزار ساله بر خواستم .

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می کنم صبوری می کنم تا تمام کلمات عاقل شوند صبوری می کنم تا ترنم نام تو در ترانه کامل تر شودصبوری می کنم تا طلوع تبسم تا سهم سایه تا سراغ همسایه صبوری می کنم تا مدار، مدارا ،مرگ، تا مرگ خسته از دق الباب نوبتم آهسته زیر لب چیزی حرفی  سخنی بگوید.

مثلا وقت بسیار است دوباره باز خواهم گشت

                       مرا نمیشناسد مرگ یا کودک است هنوز

                                                              ویا شاعران ساکتند

حالا برو ای مرگ برادر ای بیم ساده آشنا تا تو دوباره باز آیی من هم دوباره عاشق خواهم شد .

 

 

+ نوشته شده توسط ايرج در  یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386ساعت 17:50 | 

ای تکیه گاه و پناه
 زیباترین لحظه های
پرعصمت و پر شکوه
تنهایی و خلوت من
 ای شط شیرین پرشوکت من
 ای با تو من گشته بسیار
درکوچه های بزرگنجابت
 ظاهر نه بن بست عابر فریبنده ی استجابت
در کوچه های سرور و غم راستینی که مان بود
 در کوچه باغ گل سکت نازهایت
در کوچه باغ گل سرخ شرمم
 در کوچه های نوازش
در کوچه های چه شبهای بسیار
تا ساحل سیمگون سحرگاه رفتن
 در کوچه های مه آلود بس گفت و گو ها
 بی هیچ از لذت خواب گفتن
 در کوچه های نجیب غزلها که چشم تو می خواند
 گهگاه اگر از سخن باز می ماند
 افسون پک منش پیش می راند
 ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پک
ای شط زیبای پر شوکت من
 ای رفته تا دوردستان
 آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
روشنترین همنشین شب غربت تو ؟
 ای همنشین قدیم شب غربت من
ای تکیه گاه و پناه
غمگین ترین لحظه های کنون بی نگاهت تهی ماندهاز نور
 در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه
 در کوچه های چه شبها که کنون همه کور
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
 که شب فروز تو خورشید پاره ست ؟
          اخوان ثالث
+ نوشته شده توسط ايرج در  یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386ساعت 17:50 | 

وقتي تو نيستي نه هست هاي ما چونانكه بايدند نبايد ها

مثل هميشه آخر حرفم و حرف اخرم را با بغض مي خوانم

عمريست لبخند هاي لاغر خود را در دل ذخيره مي كنم باشد براي روز مبادا

اما در صفحه هاي تقويم روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هر چه باشد روزي شبيه ديروز ،شبيه فردا ،روزي درست مثل همين روزهاي ماست

اما كسي چه مي داند شايد امروز روز مبادا باشد

وقتي تو نيستي نه هست هاي ما چونانكه بايدند نبايد ها

هر روز بي تو روز مباداست

آيينه ها در چشم ما چه جاذبه اي دارند

آيينه ها كه دعوت ديدارند

ديوارهاي كوتاه از پشت هفت ديوار،ديوارهاي صاف ،ديوارهاي شيشه اي شفاف،ديوارهاي تو ، ديوارهاي من

ديوارهاي فاصله بسيارند

اه

ديوارهاي تو آيينه اند

آيينه هاي من ديوارند

+ نوشته شده توسط ايرج در  یکشنبه بیستم خرداد 1386ساعت 18:44 | 

مرغ مهتاب

مي خواند.

ابري در اتاقم مي گريد.

گل هاي چشم پشيماني مي شكفد.

در تابوت پنجره ام پيكر مشرق مي لولد.

مغرب جان مي كند،

مي ميرد.

گياه نارنجي خورشيد

در مرداب اتاقم مي رويد كم كم

بيدارم

نپنداريدم در خواب

سايه شاخه اي بشكسته

آهسته خوابم كرد.

اكنون دارم مي شنوم

                       آهنگ مرغ مهتاب   تقدیم به خودش

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه هشتم خرداد 1386ساعت 17:2 | 

همه رفتن كسي دور و ورم نيست

                                        چنين بي كس شدن در باورم نيست

نگار من رفتي تو از كنار من

واي از منو اين دل بيقرار من

رحمي كن اي خدا به روزگار من

دلناگرونم كه ز يادت برم

نمي ره اين قصه ديگه از سرم

يادم بمون اي مهربون

يه وقت نشي نامهربون

همه رفتي كسي با ما نموندش كسي خط دل ما رو نخوندش

همه رفتن ولي اين دل مارو،همونكه فكر نمي كرديم سوزوندش

شبا كه تنها توي راهي

محو نگاه اون ستاره راهي

يادت باشه كه يارت يه گوشه اي نشسته تو تنهايي

حرفات همش حرف از دوست دارم بود

چشات مي گفت دلت گرفتارم بود

چشات مي گفت دلت گرفتارم بود

يادم بمون يه وقت نرم ز يادت

يادت باشه يادت باشه كي بود كه هي عشقو نشون ميدادت

شبا كه تنها توي راهي

محو نگاه اون ستاره راهي                   ( فردمنش )

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه هشتم خرداد 1386ساعت 16:59 | 

سلام

سلام به همه دوستاي عزيزم

چند وقتي تو بلاگفا نبودم البته حضور روحي نداشتم كموبيش به دوستام سر ميزدم ولي خب نه اون اندازه كه شما ها منو شرمنده محبتهاي خودتون كردين و هر روز بهم سر ميزدين ازهمتون ممنون و سپاسگزارم كه منو فراموش نكردين راستش يه مشكلي برام پيش اومده بود كه نتونستم وبلاگو به روز نگه دارم و زود زود بهتون سر بزنم الان هم خدا رو شكر تا حدودي مشكلم حل شده و سعي ميكنم بيشتر به وبلاگم و شما دوستان گلم سر بزنم اميدوارم اگه كم لطفي كردم به بزرگي خودتون ببخشين و دوباره مثل قبل تنهام نزارين

قربون محبتهاي همتون:ايرج(خلوت دل من)

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه هشتم خرداد 1386ساعت 12:3 | 



تورا گم کرده ام امروز ...وحالا لحظه هاي من ..گرفتار سکوتي سرد وسنگينند..وچشمانم...که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ...نمي داني چه غمگينند ..چراغ روشن شب بود ..برايم چشم هاي تو.. نمي دانم چه خواهد شد....پر از دلشوره ام... بي تاب ودلگيرم.....کجا ماندي که من بي تو هزاران بار،در هر لحظه مي ميرم

عشق ويران کردن خويش است ، دوست داشتن ساختن است

تورا گم کرده ام امروز ...وحالا لحظه هاي من ..گرفتار سکوتي سرد وسنگينند..وچشمانم...که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ...نمي داني چه غمگينند ..چراغ روشن شب بود ..برايم چشم هاي تو.. نمي دانم چه خواهد شد....پر از دلشوره ام... بي تاب ودلگيرم.....کجا ماندي که من بي تو هزاران بار،در هر لحظه مي ميرم

ازم پرسيد منو بيشتر دوست داري يا زندگي تو؟ خوب منم راستش رو گفتم، گفنم زندگيمو! ازم نپرسيد چرا؛ گريه كرد و رفت اما نمي دونست كه اون خودش زندگيمه

+ نوشته شده توسط ايرج در  سه شنبه هشتم خرداد 1386ساعت 10:59 | 

خداحافظ همین حالا همین حالا که من تنهام

                              خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

 

به همتون سر می زنم ولی خودم دیگه آپ نمی کنم هیچ مشکلی نیست فقط خسته م و دلتنگ ...

 

+ نوشته شده توسط ايرج در  یکشنبه شانزدهم اردیبهشت 1386ساعت 19:6 | 

وقت لطيف شدن

باران

                           اضلاع فراغت را مي شست

                                                                     من با شن هاي

مرطوب عزيمت بازي ميكردم 

 و خواب سفرهاي منقش ميديدم

                      من قاتي آزادي شن ها بودم

                    من                    دلتنگ                    بودم

                                        در باغ

                                             يك سفره مانوس

پهن  بود

چيزي وسط سفره ،شبيه

ادراك منور

                                    يك خوشه انگور

روي همه شايبه را پوشيد

تعمير سكوت

گيجم كرد.

                               ديدم كه درخت هست

                                                      وقتي كه درخت هست

پيداست كه بايد بود

بايد بود

و رد روايت را

                                تا متن سپيد دنبال كرد.

اما

اي ياس ملون

+ نوشته شده توسط ايرج در  یکشنبه شانزدهم اردیبهشت 1386ساعت 10:33 | 

 

 

نمی دانم چه می خواهم بگویم

 

زبانم در دهان باز بسته است

 

در تنگ قفس باز است و افسوس

 

که بال مرغ آوازم شکسته است

 

نمی دانم چه می خواهم بگویم

 

                           

                                    غمی در استخوانم می گدازد

 

خیال ناشناسی آشنا رنگ

 

                                   گهی می سوزدم گه می نوازد

 

 

گهی در خاطرم می جوشد این وهم

 

ز رنگ آمیزی غم های انبوه

 

که در رگ هایم جای خون روانست

 

سیه داروی زهر آگین اندوه

 

فغانی گرو و خون آلود و پر درد

 

                            

                                    فرو می پیچدم در سینه تنگ

 

چو فریاد یکی دیوانه لنگ

 

                                   که می کوبد سر شوریده بر سنگ

 

 

سرشکی تلخ و شور از چشمه دل

 

نهان در سینه می جوشد شب و روز

 

                               

                                   چنان مار گرفتاری که ریزد

 

                                   شرنگ خشمش از نیش جگر سوز

 

پریشان سایه ای آشفته  رنگ

 

زمغزم می طراود گیج و گمراه

 

چو روح خواب گردی مات و مدهوش

 

که بی سامان به راه افتد شبانگاه

 

درون سینه ام دردی است خونبار

 

 

                              که هم چون گریه می گرید گلویم

 

 

غمی آشفته دردی گریه آلود  

                

                              نمی دانم چه می خواهم بگویم

 

 

 

+ نوشته شده توسط ايرج در  یکشنبه دوم اردیبهشت 1386ساعت 0:0 | 

تنها باد

كو مرز پريدن ها،ديدن ها ،كو اوج نه من ، دره او؟

و ندا آمد لب بسته بپو

مر غي رفت،تنها بود،پر شد جام شگفت.

و ندا آمد:بر تو گوارا باد ،تنهايي تنها باد

دستم در كوه سحر، او مي چيداو مي چيد

و ندا آمد:و هجومي از خورشيد.

از صخره شدم بالا.در هر گام ، دنيايي تنها تر

زيبا تر

و ندا آمد:بالا تر بالا تر

آوازي از ره دور:جنگل ها مي خوانند؟

و ندا آمد:خلوت ها مي خوانند.

وشياري ز هراس.

و ندا آمد:يادي بود،پيدا شد،پهنه چه زيبا شد

او آمد،پرده ز هم وا بايد،در ها هم

و ندا آمد پر ها هم.               سهراب سپهري

+ نوشته شده توسط ايرج در  شنبه یکم اردیبهشت 1386ساعت 23:58 | 

همه هستي من آيه تاريكيست

كه تو را در خود تكرار كنان

به سحر گاه شكفتن ها ورستن هاي ابدي خواهد برد

من در اين آيه تو را آه كشيدم آه

من در اين آيه تو را

به درخت وآب وآتش پيوند زدم

زندگي شايد

يك خيابان دراز است كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد

زندگي شايد

ريسماني است كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد

زندگي شايد طفلي است كه از مدرسه بر ميگردد.

زندگي شايد

افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتنا ك و هم آغوشي

يا عبور گيج رهگذري باشد

                                 كه كلاه از سر بر ميدارد

وبه يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني

                                              مي گوييد صبح بخير

+ نوشته شده توسط ايرج در  پنجشنبه شانزدهم فروردین 1386ساعت 21:38 | 

نگاه كن كه غم درون ديده ام

چگونه قطره قطره آب مي شود

چگونه سايه سياه سركشم

اسير دست آفتاب مي شود

نگاه كن

تمام هستيم خراب مي شود

شراره اي مرا به كام مي كشد

مرا به اوج مي برد

مرا به دام مي كشد

                         نگاه كن

                                   تمام آسمان من

                                                       پر از شهاب مي شود

تو آمدي ز دورها ودورها

زسرزمين عطرها ونورها

نشانده اي مرا كنون به زورقي

زعاج ها ز ابرها بلورها

مرا ببر اميد دلنواز من

                            ببر به شهر شعرها وشورها

به راه پر ستاره مي كشانيم

فراتر از ستاره مي نشانيم

                                نگاه كن

                                         من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چين بركه هاي شب شدم

چه دور بود پيش از اين زمين ما

به اين كبود غرفه هاي آسمان

كنون به گوش من دوباره مي رسد

                                            صداي تو

                                                        صداي بال برفي فرشتگان

نگاه كن كه من كجا رسيدم

به كهكشان به بيكران به جاودان

كنون كه آمديم تا به اوج ها

مرا بشوي با شراب موجها

مرا بپیچ در حرير بوسه ات

مرا بخواه در شبان دير پا

مرا دگر رها مكن

                     مرا از اين ستاره ها جدا مكن

نگاه كن كه موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره آب مي شود

صراحي سياه ديدگان من

                                بلاي لاي گرم تو

                                                      لبالب از شراب خراب مي شود

بروي گاه واره هاي شعر من

نگاه كن

                                    تو مي دمي و آفتاب ميشود

+ نوشته شده توسط ايرج در  چهارشنبه هشتم فروردین 1386ساعت 21:37 | 

در میان بهت شبهایم                                  خواب آغاز را دیدم

در سکوت محو رویایی                              خنده نور را چیدم

بالشم پر از قصه پرواز

یادگار کبوتری آبی

روی دیوار جای یک فریاد                          شیشه تکه تکه در قــــابی

تار و پودی چو رختخواب مرگ                   سقف را به سینه آویزان

عنکبوتی که رنگ پیری بود                        روی دیوار خشک و بی خیزان       

لخظه ها باد آرزو بودند                                

جمله ها موج مانده بر ساحل                          

یادها ماسه های ویرانی                               

نقش ساز غم شسته به دل                             

                                          پلک را به پلک مالیدم

                                          چشم را به اشک آلودم

                                          تیر اندوه بی نشانه جهید

                                          صفحه بی نشانه من بودم

رفت و پوسیدو عمر گذشت                        خاطرم را فروخت غمهایم

عکس تصویر زندگی گشنم                         در میان بهت شبهایم

+ نوشته شده توسط ايرج در  شنبه نوزدهم اسفند 1385ساعت 22:2 | 

 دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوست</